Kunnen is één ding, maar willen is minstens zo belangrijk. Motivatie bepaalt of een kind opnieuw meedoet, of het blijft oefenen, of het zelfs thuis verdergaat. Vaak komt motivatie voort uit plezier. Hoe leuker de activiteit, hoe groter de kans dat een kind terugkomt voor meer.

De zelfdeterminatietheorie van Deci en Ryan (1985) laat zien dat motivatie groeit wanneer drie basisbehoeften vervuld worden: competentie, autonomie en verbondenheid. Een kind moet dus ervaren dat het iets kan, keuzes kunnen maken en zich verbonden voelen met anderen. Als die drie aanwezig zijn, ontstaat intrinsieke motivatie: de drijfveer om te bewegen omdat het leuk is, niet omdat het moet.

In de praktijk betekent dit dat je ruimte geeft voor eigen inbreng. Laat kinderen bijvoorbeeld zelf regels verzinnen voor een tikspel. Het resultaat? Meer enthousiasme, meer creativiteit en een gevoel van eigenaarschap.

Motivatie is kwetsbaar. Een negatieve ervaring kan een kind demotiveren voor langere tijd. Een lach of aanmoediging daarentegen kan wonderen doen. Jouw rol als begeleider is dus cruciaal.

Reflectie: denk na over je eigen praktijk. Hoe zorg jij ervoor dat activiteiten leuk en motiverend blijven, vooral voor kinderen die minder vaardig zijn?